Nina Glockner

Nina Glockner studeerde filosofie in Berlijn, beeldende kunst in Groningen en Istanbul en ontving haar MFA aan het Sandberg Instituut in Amsterdam. Haar werk werd getoond tijdens festivals en in tentoonstellingen in Nederland, Japan, Duitsland en Brazilië. Ze is gastdocent aan kunstacademies in Gent, Amsterdam en Zürich en werkt momenteel als wetenschappelijk medewerker aan de faculteit Media theorie aan de Universiteit voor Toegepaste Kunst in Wenen.

http://www.ninaglockner.de/

Gerelateerd:

Je Verdient Het


Club Cargo

Cargo kan als non profit-instelling met behulp van haar clubleden een nog eigenzinniger programma garanderen.

Voor €25 per jaar is men lid van Club Cargo. Gouden lid worden (voor een hoger bedrag), kan natuurlijk ook.

Leden krijgen speciale aandacht!!

Lid worden kan door € 25 over te maken op rekeningnummer NL76TRIO0197956173 o.v.v. ‘lid Club Cargo’.

Yeh join the Club, be a Cargo-member!!



Fernweh #1



wapperende vlaggen: Cargo is open!!



Panelists and members of the public continue the discussion about political agency and the role of art and artists in raising awareness, over a hard-earned glass of wine.



Pjotr Muller: una giornata particulare, Cargo Almere 2004



Thierry Oussou in de Houthaven



Lezing door Christiaan Fruneaux van Monnik, studio for futures and fiction


Je Verdient Het

Friday, June 15, 2018 - Sunday, July 29, 2018


Recensie Parool Je Verdient Het door Joanneke Meester, 2018

Je Verdient Het is een terugkerend tekstbeeld van beeldend kunstenaar Joanneke Meester in de publieke ruimte rondom Cargo. Dit nieuwe werk van Meester zal op diverse gevels in de Houthaven en de Spaarndammerbuurt worden getagd. Beide buurten zijn qua functies – wonen, werken, winkelen en ondernemen – door de stedenbouwkundigen complementair aan elkaar ontwikkeld. Meester verwierf de afgelopen jaren bekendheid met haar betekenisvolle tekstbeelden, waarvan de inhoud toeschouwers tot nadenken moet stemmen. In en buiten de projectruimte van Cargo reageren Benjamin Li en Marieke Zwart hierop met nieuw werk. Nina Glockner en Césare Pietroiusti laten bestaand werk zien.

Hier kunt u de live column die Dirk van Weelden tijdens de opening voordroeg, terug lezen.

In de ruimte zal ook het proces van het project getoond worden in de vorm van een stop-motion video. Deze is gemaakt door Luc Schraauwers (https://www.scenesby.me/).

Je Verdient Het is mede mogelijk gemaakt door het AFK (Amsterdams Fonds voor de Kunst) en Loods6.



Publiek programma Patricia Kaersenhout - boottocht door Black Heritage Tours


Een tweede bestemming voor de suikerbroden van Patricia Kaersenhout's Bloed Suiker


Lia en de Marokkaanse vrouw met een van de suikerbroden.

Tijdens de afbouw van de installatie Bloed Suiker van Patricia Kaersenhout kwamen bij toeval twee Marokkaanse vrouwen langs Cargo gelopen. Ze stopten en staarden enige tijd naar binnen terwijl wij ons afvroegen wat te met die suikerbroden te doen. Wat een toeval dat we er uitgerekend deze vrouwen blij mee konden maken. Hiermee was de cirkel rond. Tijdens haar onderzoek naar de productie en handel in suiker, kwam Patricia er achter dat de originele suikerbroden hun herkomst in de 17de eeuw in Marokko hadden. Via Spanje en Portugal vond deze vorm haar weg naar het Caraibisch gebied; de ruwe suiker die naar Europa kwam werd eeuwenlang door onze 'suikerbakkers' in dezelfde vorm gegoten. De Marokkaanse gemeenschap in Nederland heeft vastgehouden aan deze traditie, mooi toch dat de suiker in Cargo juist hier weer terecht is gekomen.


Bloed Suiker

Friday, September 1, 2017 - Sunday, October 22, 2017


Bloed Suiker van Patricia Kaersenhout

Bloed Suiker

Over Patricia Kaersenhout (1966)

Belangrijke thema’s in het werk van beeldend kunstenaar en cultuuractivist Patricia Kaersenhout zijn het kolonialisme en de slavernij en alle gevolgen van dien voor. In haar werk geeft zij her uitdrukking aan. Enerzijds om namens zovelen een stem te laten horen. Anderzijds speelt ook de Caribische traditie hierin een grote rol. De geschiedenis van voorouders wordt via het lichaam aan volgende generaties doorgegeven. Zo draagt ook Kaersenhout die ‘belichaamde herinneringen’ met zich mee. Haar werk is voor haar dé manier om die voorouders hun waardigheid terug te geven, die hen ooit op brute wijze ontnomen is.

Patricia ging mede daarom graag op Cargo’s uitnodiging in, om een werk te maken over dat onderbelichte Nederlandse slavernijverleden. In haar onderzoek stuitte zij al herhaaldelijk op de relatie tussen Nederlandse suikerproductie en de slavenhandel. Het was voor haar klip en klaar dat de Nederlanden sinds de zestiende eeuw met een bloeiende suikerindustrie zich verrijkten ten koste van de levens van talloze slaaf gemaakten.

Beknopte geschiedenis van suiker en slavernij

Sinds de Spaanse blokkade van de Schelde in 1585, schoof de opkomende suikerhandel van België op naar het noorden, waar Amsterdamse kooplieden enthousiast investeerden in deze lucratieve markt. De Nederlanders zouden pioniers blijken in zowel suikerproductie als de handel ervan over de Atlantische Oceaan. De West-Indische Compagnie die in 1621 werd opgericht, veroverde de rijkste suikerplantages in Brazilië op de Portugezen en deze dienden lange tijd als ‘rolmodel’ voor andere Caraïbische plantages. Toen de Inheemse plantagearbeiders onder invloed van de erbarmelijke werk- en leefomstandigheden in groten getale het leven lieten, gooiden de kolonisatoren het over een andere boeg. Omdat de vraag naar suiker niet op kon, werden mensen uit Afrika op transport gezet om hen slaaf gemaakt aan gene zijde van de oceaan op de suikerplantages te laten werken.

De migratie van arbeid en kapitaal over de Atlantische Oceaan is net zo verweven met de productie van suiker als de geschiedenis van de Atlantische handel met slavernij. Sterker nog: de suikerindustrie was één van de pijlers van de nieuwe Atlantische economie.

Suiker en bloed

Uit DNA-tests op botresten, blijkt dat de tot slaaf gemaakten zó onmenselijk hard moesten werken, dat spieren van de botten loslieten. Meisjes menstrueerden niet meer en werden gemiddeld niet ouder dan 24 jaar. De suikermolens maalden non-stop en de tot slaaf gemaakten kregen amper 3 uur rust per dag. Nadat het suikerriet gekapt was, moest het vervolgens handmatig door de mangels worden geduwd. Het kwam regelmatig voor, dat ledematen bekneld raakten die er - om geen tijd te verliezen - door een slavendrijver met een bijl werden afgehakt.

Suikerbakkerijen

De suiker werd verhandeld in zogeheten suikerkegels, vervaardigd in suikerbakkerijen waarvan in Amsterdam in 1593 de eerste tegenkomen. Midden 17de eeuw waren er alleen hier al 66 in bedrijf.

In die tijd produceert de Republiek meer dan de helft van de Europese suiker: per jaar wordt er meer dan 35 miljoen pond ruwe suiker verwerkt. Vanwege de tropische herkomst was suiker bepaald niet goedkoop en het luxe karakter ervan werd benadrukt doordat de meeste provincies er extra invoerrechten op hieven. Niettemin werd suiker wél voor een veel grotere groep consumenten bereikbaar. Suiker kon daarom als een eerste vorm van massaconsumptie worden aangemerkt.

Amsterdam en suiker

Tussen 1741 en 1744 vertrokken de slavenschepen vanuit de Republiek naar o.m. Suriname. Behalve uit Walcheren ook uit de Amsterdamse haven, die destijds pal naast het huidige Scheepvaartmuseum lag. De straatnamen aan de Westerdoksdijk zijn heel heel veel later zonder scrupules naar deze voormalige slavenschepen vernoemd. Het IJ, waarover de schepen vroeger voeren, verbindt de beladen geschiedenis van het Westerdok, de Houthavens en Kattenburg met elkaar. Met behulp van de Trans Atlantic Slave Trade database is vastgesteld, dat op deze schepen in totaal 14.606 gevangen genomen Afrikanen zaten, van wie er 13.153 in Suriname zijn aangekomen en daar als slaven verkocht. Minstens 1.453 mensen hebben die reizen niet overleefd.

Bloed Suiker

Kaersenhout wil in Cargo de beschouwer aan het denken zetten en brengt de slavenhandel en de immer voelbare gevolgen ervan tot de verbeelding. De reeks bloeddoorlopen suikerkegels in de projectruimte staan metafoor voor het aangedane leed. Op de wand worden we namen van de slaaf gemaakten gewaar, die zich vlak voor de oversteek wiatwn vrij te kopen.

Te zelfde tijd als in Cargo neemt Patricia Kaersenhout deel aan de groepstentoonstelling Colonial Stories, Power and people in Museum Holtegaard in Holle (DK). Aangezien er veel historische overeenkomsten tussen Nederland en Denemarken bestaan inzake de slavenhandel, wordt zo mogelijk een webcam-verbinding gemaakt tussen haar installatie daar en die in Cargo.

Nota bene: dit is een verkorte versie van het projectplan van de kunstenaar

Bronnen:

* Elizabeth Stutton, Bittersweet: Sugar, slavery and science in the Dutch Suriname; Midwestern Arcadia: essays in honour of Alison Kettering (2015);

* Candice Goucher, Charles LeGuin, and Linda Walton, Commerce and Change: The Creation of a Global Economy and the Expansion of Europe, in In the Balance: Themes in Global History (Boston: McGraw-Hill, 1998), 491–508;

* Elmer Kolfin, Een lenticular van de Slavernij. Verschuivende perspectieven in de verbeelding van slavernij: van Frans Post tot Patricia Kaersenhout; essay in: de kleine geschiedenis van de slavernij; pp 13-34; eds Annet Zondervan e.a. Podium 2003;

* Kathryn Hughes on Kara Walker’s Sugar Baby;

* Sidney W. Mintz; Sweetness and Power. The place of sugar in modern history; Piguin books New York 1986;

* Het Amsterdams Gemeentearchief.

Lees hier de performance tijdens de opening door Neske Beks

Met dank aan Almeva, Almere

http://www.pkaersenhout.com

Gerelateerd:

Patricia Kaersenhout


Patricia Kaersenhout


© Aatjan Renders

Patricia Kaersenhout (1966)

Beeldend kunstenaar/cultureel activist/womanist

Uit Surinaamse ouders geboren in Nederland, onderneemt Patricia Kaersenhout al vele jaren een artistieke reis, waarin ze de betekenis en gevolgen onderzoekt van de onzichtbaarheid van de Afrikaanse diaspora en kolonialisme in relatie tot haar opvoeding in een West-Europese cultuur. De politieke rode draad in haar werk is het oproepen van vragen over veranderingen binnen de huidige Afrikaanse diaspora voor wat feminisme, seksualiteit, racisme en de geschiedenis van de slavernij.

Rebelse Trots (2015) is een project over de eerste zwarte feministische golf, die in de jaren tachtig in Amsterdam plaatsvond. Het Mondriaan Fonds honoreerde haar aanvraag Blueprints for forgotten souls (2015), een onderzoeksproject over een van haar voorouders, de enige zwarte man die in de Oude Kerk in Amsterdam begraven ligt. Momenteel werkt Patricia aan een community project in de Amsterdamse Bos en Lommer, getiteld Guess who’s coming to dinner too?, waarin zij 36 zwarte vrouwen eert. Het is haar reactie op Judy Chicago’s beroemde Dinner Party (1979), waarvoor slechts witte vrouwen ‘aan tafel zijn genodigd’.

Kaersenhout exposeert regelmatig in binnen- en buitenland. Verder geeft ze regelmatig lezingen over haar werk in relatie tot de-colonial theory en is verbonden aan de de-colonial summerschool in Middelburg. Ze doceerde Global Arts & Social Practice aan de Willem de Kooning Academie in Rotterdam, begeleidt momenteel eindexamen-studenten aan de HKU in Utrecht en is sinds 2014 adviseur bij het Mondriaan Fonds.

www.pkaersenhout.com

 

www.pkaersenhout.com

Gerelateerd:

Bloed Suiker


Joanneke Meester en 4 andere kunstenaars

Benjamin Li

Marieke Zwart

Nina Glockner

Césare Pietroiusti

Joanneke Meester


Joanneke Meester tagt een gebouw voor het project Je Verdient Het

Beeldend kunstenaar Joanneke Meester kan ook taalvirtuoos genoemd worden. Zij weet – gebruik makend van haar persoonlijke emoties en motieven - met één enkel woord of simpele zin te raken aan een universeel thema of dilemma. De afgelopen 10 jaar heeft zij op veel plekken met ‘handmatig aangebrachte one liners’ een eigen beeldtaal ontwikkeld. Meester’s teksten zijn verwant aan de graffiti, want ook al zijn haar teksten expliciet bedoeld voor een bepaalde plek of ruimte, hebben deze ook iets anarchistisch en/of ironisch. Door steeds net iets ‘over de rand’ te gaan, leveren haar woorden impliciet een maatschappelijk commentaar.

Van Joanneke Meester is bij Advocatenkantoor Kennedy & Van der Laan tot 1 september haar nieuwste tekstbeeld Het is maar hoe je het bekijkt te zien; toegang is gratis.

http://www.joannekemeester.com

Gerelateerd:

Je Verdient Het



Thierry Oussou in gesprek met Bart Luirink op 9 april.



Boottocht Black Heritage Tours | Publiek Programma Patricia Kaersenhout's Bloed Suiker


Une histoire: le miel aux lèvres

Saturday, April 1, 2017 - Sunday, May 21, 2017

Interdisciplinair kunstenaar Oussou heeft voor Cargo een zgh taallaboratorium ontwikkeld, waarmee hij zich richt op de oorsprong en de impact die kolonisatie en globalisering heeft op de eigen taal van een land. Hij draagt bewijsmateriaal aan voor de stelling, dat de authentieke betekenis van veel woorden en uitdrukkingen door die globalisering verloren dreigt te gaan. Hij gebruikt de transformatie die de Amsterdamse Houthaven momenteel doormaakt hiervoor als metafoor.

Interviews met uiteenlopende mensen in de Houthaven, die deze transformatie van dichtbij hebben meegemaakt, vormen de basis voor zijn onderzoek. Deze worden in 4 talen (Fon, Frans, Nederlands en Engels) opgenomen in een kunstenaarsboek, dat een centrale plaats inneemt in zijn ruimte vullende installatie Une histoire: le miel aux lèvres.

Gerelateerd:

Thierry Oussou


Cargo in Context


Cargo in Context
De Bonte Zwaan
Haparandadam 7-B8, 1013 AK Amsterdam
The Netherlands
e: info@cargoincontext.org
m: +31 (0)621439157
w: www.cargoincontext.org

Openingstijden
Donderdag - Vrijdag 12.00 - 17.00 uur
Zaterdag 13.30 - 17.30 uur

Zondagen alleen tijdens een publiek programma 13.30 - 17.30 uur

Bereikbaarheid:
- Cargo is bereikbaar met eigen vervoer; er is doorgaans voldoende (betaalde) parkeerruimte; op zondagen vrij parkeren! De parkeercode is 18409.
- Vanaf Amsterdam CS voor het Victoria Hotel stopt bus 48, waarvan de halte Danziger Bocht | Koivistokade op 5 minuten lopen van De Bonte Zwaan ligt.

Rechtspersoon Cargo in Context
Cargo in Context is een Stichting, ingeschreven bij de Kamer van Koophandel Amsterdam onder nummer 52096939

Cargo-bestuur:
Paul ’t Hart, hoogleraar Bestuurskunde Universiteit Utrecht (voorzitter)
Marjolijn Bronkhuyzen, sector manager marketing EYE Film Museum Amsterdam
Joseefke Brabander, Faculteitsdirecteur Akademie voor Bouwkunst Amsterdam
Lia Gieling, initiator | curator



Opening Smoke and Mirrors 10-11-2017



Thierry Oussou working on his installation "Une histoire: le miel aux lèvres" at Cargo.



Opening Smoke and Mirrors, een project van Maurice Bogaert



Installation shots of "Une histoire: le miel aux lèvres" by Thierry Oussou. Many thanks to the photographer, Gert Jan van Rooij, for sharing his images with us!


Thierry Oussou


Het Remeiland, architecture in transition: from oil rig and radio station to a restaurant. Polaroid by Thierry Oussou for Une Histoire

Beeldend kunstenaar Thierry Oussou (Benin, 1988) begon als autodidact en werkte als assistant in de studio’s van landgenoten Ernest Houngbo, Barthélemy Toguo and Meshac Gaba. Hij ontwikkelde zich geleidelijk als interdisciplinair kunstenaar. Hij onderzoekt en analyseert in zijn werk oorzaken en gevolgen van verdwijnende tradities en doet daarbij suggesties hoe we bedacht moeten zijn op die vervreemding en hoe we cultureel erfgoed kunnen behouden. Hij pakt weliswaar thematieken aan die naar zijn thuisland Benin verwijzen, maar de kritische vragen die hij impliciet stelt kunnen heel goed universeel worden geduid. 

Na enkele kortere residencies in West Afrika en Europa was Oussou in 2015-2016 resident aan de Rijksakademie in Amsterdam. Hij was vertegenwoordigd in de Dakar Biennal (2014) en genomineerd voor de Koninklijke prijs voor schilderkunst (2016). Hij deed mee aan groepstentoonstellingen en had solo’s in Benin, Denemarken, Brussel, Kaapstad en Amsterdam.

www.espaceoussou.blogspot.com

Gerelateerd:

Une histoire: le miel aux lèvres


Status Cargo

Naam: Stichting Cargo in Context

Fiscaalnummer: 850298696

Rechtspersoon Cargo in Context
Cargo in Context is een Stichting, ingeschreven bij de Kamer van Koophandel Amsterdam onder nummer 52096939

Post- en bezoekersadres: Haparandadam 7b8, 1013 AK Amsterdam w: www.cargoincontext.org e: info@cargoincontext.org m: +31 6 21439157

Bestuur: Paul 't Hart, hoogleraar Bestuurskunde Universiteit Utrecht (voorzitter), Marjolijn Bronkhuyzen, sector manager Marketing, Communicatie en Events, EYE Film Museum Amsterdam (lid), Joseefke Brabander, Faculteitsdirecteur Akademie voor Bouwkunst in Amsterdam en initiator Lia Gieling (secretaris).

Doelstelling: Cargo in Context nodigt regelmatig kunstenaars uit om een project te ontwikkelen dat op een of ander manier getuigt van een maatschappelijke betrokkenheid. Cargo wil hiermee een betekenisvolle bijdrage leveren aan het maatschappelijk debat en de rol van kunst en kunstenaars daarin. Terwijl het artistieke resultaat in Cargo is te zien, wordt een publiek programma ontwikkeld, dat variëert van een debat, een excursie, een filmvertoning tot een performance.

Dagelijkse leiding en beloning: de dagelijkse leiding is in handen van initiator en curator Lia Gieling, die onbezoldigd voor de stichting werkt. In de praktijk wordt zij bijgestaan door een stagiaire die conform de bestaande regeling een stage-vergoeding ontvangt.

Beleidsplan:

1. Cargo in Context Cargo in Context is de opvolger van Cargo, een podium dat vanaf 2001 op de Realiteit in Almere zijn thuisbasis had. Het predicaat ‘in Context’ werd aan de benaming toegevoegd toen initiatiefnemer Lia Gieling in 2011 naar Rwanda vertrok om daar met de stichting dienstbaar te zijn aan Rwandese kunstenaars en het publiek. Terug in Nederland, wilde zij in Amsterdam aan Cargo een nieuwe impuls geven.

Cargo heeft onthaal gekregen in de Bonte Zwaan, ooit de Schippersbeurs die over het IJ voer en nu al weer 10 jaar fungeert als kunstenaarsbroedplaats, gemeerd in de Houthaven. Het is een typische pionierslocatie, die Gieling met haar new town-expertise goed past. De Houthaven is als woongebied en (creatief) bedrijventerrein momenteel volop in ontwikkeling. Op de plek waar recent nog schepen uit de hele wereld hun lading losten, ontstaat nu langzaam een aantrekkelijk ''eilandenrijk'' waar Amsterdammers met uiteenlopende inkomens kunnen wonen en/of werken aan of vlakbij het water. Maar de Bonte Zwaan ligt gemeerd op de scheidslijn van Het IJ en Noordzeekanaal, een aansprekende metafoor voor een plek waar cargo uit alle windstreken kan worden gelost.

De activiteiten van en in Cargo beogen een meerwaarde voor zowel de buurt als de stad. Cargo in Context toont louter nieuwe projecten.

In de periode dat de projecten in Cargo te zien zijn, wordt ook een ‘publiek programma’ georganiseerd, dat het project ondersteunt, kracht bijzet dan wel van een andere kant belicht. Dit kan een performance zijn, een filmvertoning, een debat of een excursie.

3. Financiering

De stichting is begonnen met een werkkapitaal vergaard uit een privé-donatie. Een deel hiervan is aangewend voor aanpassing van de ruimte, grafisch ontwerp, website e.d. Met het restant zo mogelijk aangevuld met subsidies stelt Cargo zich garant voor opdrachten aan kunstenaars en hun presentaties.

Derde geldstromen Cargo streeft er zoveel mogelijk naar om privépersonen, instellingen en bedrijven voor haar activiteiten te interesseren.

Om een eigenzinnig randprogramma nog meer te kunnen garanderen is Club Cargo in het leven geroepen, waarvan men voor € 25 per jaar lid is. De Stichting heeft de ANBI-status, waarmee het voor sponsoren en Club Cargo-leden fiscaal aantrekkelijk wordt aan Cargo te doneren.

Over initiator en curator

Sinds 1982 is Lia Gieling actief op het Nederlandse kunstenveld. Haar academische achtergrond bestaat uit kunstgeschiedenis (BA) en theater- en filmwetenschap (MA).In haar loopbaan was zij steeds gericht op een multidisciplinaire benadering. Het begrip schoonheid is een belangrijk criterium voor de projecten die zij met kunstenaars realiseert, maar is niet waar het haar in de kunst om gaat. Haar doel wordt gevormd door met research onderbouwde projecten, die zoveel mogelijk raken aan relevante maatschappelijke thema’s.

Gieling heeft zich gedurende haar loopbaan steeds nadrukkelijk verbonden met de karakteristieken van de plek waar zij voor werkte: van site specific (De Appel), kunst, wetenschap en samenleving (Universiteit Twente), urbanisatie en nieuwe mens en natuur (De Paviljoens en Cargo in Almere), het publiek domein van de verschillende steden en recentelijk de post-conflict-situatie in Rwanda. In Cargo wil zij haar expertise op deze terreinen zoveel mogelijk laten samenkomen.

Activiteiten 2017: het jaarverslag en jaarrekening wordt binnenkort gepubliceerd



Pupils of Bride School Spaarndammerhout with Thierry Oussou, visiting the exhibition and attending the workshop with the artist.




Presentaties & Publiek Programma


Informeel gesprek na de lezing en workshop van Khalid Amakran over kwetsbaarheid en identificatie, zondag 15 juli

Publiek programma rondom Je Verdient Het

Vrijdag 15 juni Opening met een live column van Dirk van Weelden

Donderdag 28 juni Wie Verdient de Stad? Een lezing van planoloog, geograaf en onderzoeksjournalist Floor Milikowski, auteur van het boek Van Wie is de Stad? (2018, uitg. Atlas Contact). Milikowski deed voor de Groene Amsterdammer jarenlang onderzoek naar de veranderingen in Amsterdam en schreef vervolgens dit boek. Zij schetst hierin een actueel en meeslepend portret van Amsterdam anno 2018 met haar snelle aanwas van inwoners, onbetaalbare huurprijzen en overtallig aantal toeristen. Milikowski neemt ons tijdens de lezing aan de hand mee richting winnaars en verliezers.

Voorproefje? Lees hier het artikel dat Milikowksi schreef voor De Groene Amsterdammer.

Zondag 15 juli Lezing/workshop door fotograaf Khalid Amakran i.s.m. ONSbank | Het Instituut

Zondag 29 juli Feestelijke Finissage



Naro Snackey

Voor Naro Snackey (Bonn, 1980) vormt haar eigen geschiedenis de rode draad in haar werk. Zij is Indisch-Nederlands en is in Duitsland geboren, maar in Nederland getogen en opgeleid. Haar werk gaat over herinneringen en identiteitsvragen en komt meestal associatief en intuïtief tot stand. Haar werk is weliswaar reflectief, maar wil niet (ver)oordelen.

Meer weten over Naro Snackey en haar werk? U kunt haar website bezoeken of dit artikel op Metropolis M lezen. 

http://www.narosnackey.com

Gerelateerd:

DEUCE




Friday, September 21, 2018 - Sunday, November 4, 2018


Fotografie: Aatjan Renders

Cargo is door UNSEEN 2018 gevraagd om deel te nemen aan het City Program van deze editie. Op haar beurt vroeg Cargo de Nederlandse fotograaf Annaleen Louwes om een nieuw project voor Cargo te ontwikkelen. In FERNWEH verkent Louwes de menselijke conditie door oud en nieuw werk, fotografie en bewegend beeld met elkaar te combineren. Met deze mix probeert ze een sfeer van sterfelijkheid, verlangen, abiguïteit en tijdelijkheid te creëren. Dit doend probeert Louwes een onverwachte relatie bloot te leggen tussen oud en nieuw.

Tijdens het eerste publieke programma droeg Basje Boer een column voor, geïnspireerd door FERNWEH van Anneleen Louwes. De column kunt u hier teruglezen.

De realisatie van Fernweh is financieel mogelijk gemaakt door het Mondriaan Fonds

http://www.annaleenlouwes.nl



Finissage Je Verdient Het


Césare Pietroiusti


Césare Pietroiusti, bron foto: http://www.fondazionemorra.org

Césare Pietroiusti (1956, Rome, Italië) woont en werkt in Rome. Vanwege zijn opleiding Psychologie, is zijn eerdere werk gerelateerd aan de sociale psychologie van relaties binnen de kunsten. Tegelijkertijd deed Pietroiusti mee aan verschillende socialen projecten, die hij niet zozeer beschouwd als gescheiden inspanningen dan wel als onderdeel van zijn oeuvre.

Recentelijk focust hij zich op de economische dimensie van kunst, namelijk, de rol van geld als een equivalent van kunst, een bewaker van zijn waarde en/of de handtekening van de kunstenaar. Cargo in Context zal foto’s en video’s tonen, die één van deze projecten documenteert, genaamd Money Watching.

Money Watching is een interventie van de Italiaanse kunstenaar Cesare Pietroiusti waarin iedereen de verleiding van geld aan den lijve kan ondervinden. De interventie gaat uit van het gezegde ‘tijd is geld’ in zijn meest extreme vorm. Opgesteld zijn een aantal sokkels met daarin bankbiljetten van 10, 20 en 50 euro. Voorbijgangers en bezoekers worden uitgenodigd naar dit geld te kijken. Als men lang genoeg en met onderverdeelde aandacht naar het bankbiljet kijkt, mag de kijker het meenemen. De bereidheid om voor geld naar een bankbiljet te staren, roept gevoelens van schaamte, ongemak en misschien zelfs boosheid op. Die bewustwording is precies de bedoeling.

Gerelateerd:

Je Verdient Het


Uitnodiging FERNWEH, een project van Annaleen Louwes



Smoke and Mirrors

Friday, November 10, 2017 - Saturday, December 23, 2017


Met zijn project Smoke and Mirrors dat Bogaert voor Cargo ontwikkelde, reflecteert hij op de uitdijende metropool en de gekte op de huizenmarkt. Hiervoor haalt hij met de Pepper's Ghost, een 19de eeuwse analoge uitvinding van stal, die met behulp van licht en glasplaten de illusie van een geestverschijning wekt. De ruimte vullende Pepper’s Ghost in Cargo beoogt een totaalervaring en dient ook als ‘kijkmachine’, waarin realiteit en megalomane toekomstvisies op de stad over elkaar heen buitelen. Samen met het publieke programma laat Bogaert met Smoke and Mirrors het utopische, fantastische sci-fi denken over de stad zien.

Tijdens de finissage droeg beeldend kunstenaar en auteur Basje Boer een column voor, geïnspireerd op Bogaert's project. Haar column kunt u hier teruglezen.



Jennifer Tosch, Lia Gieling, Giovanni Finisie, Patricia Kaersenhout




Maurice Bogaert


Maurice  Bogaert (Heerlen 1975) 

Woont en werkt in Amsterdam. Bogaert studeerde tussen 1997 en 1999 aan de Academie Beeldende Kunst in Maastricht en studeerde in 2001 af aan het Piet Zwart Instituut in Rotterdam.

De afgelopen periode heeft Bogaert aan een serie projecten gewerkt waar verschillende media zoals architectuur, film, tekst en beeldende kunst bij elkaar komen tot een totaalervaring voor een publiek. Soms zijn deze werken extreem grote ‘walk through’ installaties en op andere momenten juist oneindig kleine schaalmodellen. Al deze werken zijn, allemaal op hun eigen manier, pogingen om begrippen als camerabeweging en montage te vertalen naar de fysieke ruimte.

 

http://www.mauricebogaert.nl


Annaleen Louwes


Annaleen Louwes (1959, Amsterdam)

Annaleen Louwes (1959) 

http://www.annaleenlouwes.nl

Een gesprek over DUSK tussen Annaleen Louwes en Lilet Breddels*

LB: Denk eens terug aan hoe het allemaal begon. Cargo bij monde van Lia Gieling nodigde je uit om een nieuw werk te maken en toen? 

AL: Allereerst vroeg Lia me of ik de eerste tentoonstelling in haar nieuwe ruimte wilde maken. Dat vond ik een grote eer, maar in de vervolgzin zei ze: ‘het zou wel een relatie  moeten hebben met de houthaven’. Daar schrik ik dan van terug, omdat ik snel het gevoel heb aan iemands wens te moeten voldoen, een al dan niet uitgesproken verwachting moet inlossen. Tegelijkertijd heb ik als mens wel wat met de haven –mijn vader gaf les aan de schippersschool- maar als fotograaf heb ik minder met thema’s. Toch wist ik al snel, dat ik moest bedenken hoe ik zo’n project naar me toe kon trekken. Dus zag ik Cargo meer als een ‘artist in residence-plek’, maar dan van huis uit.  Het was wel kort dag, maar dat geeft meestal ook wel energie.  Ondertussen flirt ik al vrij lang met film. Het is een oud verlangen van me maar dacht alleen altijd, dat ik er niet genoeg  hersens voor had.  Maar nu besloot ik opeens om dit project ermee te verbinden. Dus ik heb daarop een plan geschreven en daar ook nog op tijd subsidie voor gekregen van het Mondriaanfonds, dus dat was heel fijn.

Ik ben toen eindeloos door het gebied gefietst, met name rond de zandvlakte en daar waar de binnenschepen nog liggen. Ik ging ook praten met de schippers en snuffelen bij de bouwvakkers. Ik had een carrousel van mogelijkheden en ideeën. Maar eigenlijk kwam het er op neer, dat er daar nooit iemand was. De schippers voeren steeds weer weg, de nieuwe bewoners waren aan het werk en de bouwvakkers waren druk. Dus besloot ik het gebied te gebruiken als decor voor mijn eigen gedachten. Eén van mijn studenten die het werk gezien heeft zei iets heel moois: ‘it is the promise of a narrative’. En dat is precies wat het is. Ik zet steeds iets aan. Het zijn in die zin études. Ik heb van tevoren wel alle beelden bepaald die ik erin wilde hebben, want ik werkte met cameravrouw Josje van Erkel en moest haar natuurlijk duidelijk kunnen maken wat ik wilde zien. Ik werk vaak intuïtief, maar hoe verbaliseer je dat? Meestal zie ik, als ik door de camera kijk wat ik wil of moet doen, en kan ook plotseling van gedachten veranderen. Nu moest ik het overlaten. Dat was echt hard werken soms, maar het had ook veel luxe natuurlijk. Als ik het zelf had gedaan was ik weer andere problemen tegengekomen. Josje heeft dat heel goed gedaan en ik heb ook veel van haar gekregen.Zo heb ik m’n materiaal gehaald uit dat postzegeltje ruimte dat ik had geselecteerd. Ik wilde met weinig licht werken, geen zonlicht. Ik wist ook dat het zwart/wit moest worden. 

LB: Door in zwart/wit te werken, heb je ervoor gezorgd dat je ook zelf kon monteren? 

AL: Ja, daardoor hield ik het in eigen hand, want met kleurcorrectie wordt het een stuk ingewikkelder. Hoewel het monteren van een drieluik ook niet echt meeviel. Het moest wel echt een drieluik worden. Een tweeluik is te binair, alles wordt gelijk een tegenstelling, alles reageert dan op elkaar. Maar in de montage begint eigenlijk het proces, de verzameling van impressies die samen een muziekstuk moeten vormen. Ik heb de eerste twee, drie weken geoefend als het leren van een stuk voor piano. Steeds afzonderlijke stukjes spelen, bewaren en weer oefenen. Je weet dan nog niet waar ze tussen horen, maar moet ze wel goed leren kennen. Dat kan ook niemand anders voor je doen. Dat is een groot verschil met de ‘echte’ filmwereld. Daar denkt men heel anders, tijd is geld, dus er is geen ruimte voor twijfel of voelen tijdens het draaien. Hoewel het dagboek van Wim Wenders, die Antonioni op het eind van zijn leven moest begeleiden bij het afmaken van een filmreeks, een prachtig kijkje geeft op de soms chaotische manier waarop ook Antonioni kon werken. Die wist soms ‘s ochtends als hij op de set kwam, nog niet wat hij die dag wilde filmen. Dat soort verhalen doet me dan wel goed. 

LB: Wat heb je met DUSK gemaakt volgens jou? 

AL: Officieel heb ik gereflecteerd op de Houthaven. Of een andere officiële versie zou zijn: een cinematografisch drieluik. Maar ik denk dat ik een impressionistisch ……. Kijk het is geen film, het is geen video en het is geen fotografie. Daarom is dat woord cinematografisch wel mooi. Maar inhoudelijk vind ik het nog moeilijk om te zeggen. Het is heel anders dan een serie portretten, zoals ik bijvoorbeeld in New York maakte, maar in de eenzaamheid van sommige figuren in DUSK, komen wel dingen terug. Voor mij zijn het geen onbekende beelden of uitsneden. Het past wel in mijn werk. Ik heb hiermee gebruikt gemaakt om over te gaan naar een andere wereld, een soort binnenwereld. Sommige beelden zijn gerelateerd aan mijn eigen binnen-beelden die ik al lang met me meedraag. Andere heb ik daar ter plekke gevonden en gebruik ik als een soort lijm om tegenover die andere beelden te kunnen stellen. Maar ja, wat heb ik nou gemaakt? Een compositie misschien. Kijk, dit is mijn schetsboek. Het mood board met uitgewerkte beelden, zoals ik deze heb bedacht. Misschien is het een verzameling of reeks stillevens.   

LB: Aan de positie die je als regisseer hebt, zit bij film veel meer vast dan bij fotografie.  Je bent sturend over een omvangrijk proces en met meer mensen. Bevalt die rol je wel? 

AL: Ja, daar heb ik niet zoveel moeite mee. Alleen nu moest ik ook teveel aan productie doen. Dat maakte het soms erg chaotisch. Maar het stond er uiteindelijk wel. Ik weet nog steeds niet of ik straks opnieuw de camera uithanden geef of het zelf ga doen. Nu was ik er nog heel onzeker over, met name op technisch gebied. Ik weet dan niet eens of ik bij de verhuurder de  goede camera meekrijg, of dat ik midden in de opnames vanwege de spanning het verkeerde knopje indruk.  Ik ben daar nu wel een stuk meer ontspannen over. Maar dan nog heb ik met Josje veel geluk gehad. Zij zit heel anders in elkaar dan ik en is veel stelliger. Zij zegt gewoon: ‘nee, dat moet je zo doen, of daarvoor moet je die lens gebruiken’. Ik ga dan veel meer twijfelen en dat is lastig als je bezig bent. Ik denk nu, dat als ik het kleinschalig houd, ik het wel zelf kan doen en ook moet proberen trouwens. 

LB: Wat is die droom van film? Is dat het narratief, is het bewegende beeld of nog iets anders? 

AL: Het is toch ook die beweging denk ik. Ik heb vaak als mijn fotowerk af is, ingelijst en opgehangen voor een tentoonstelling, dat ik dan geen behoefte meer voel om er naar te kijken.. Dan is het afgerond en klaar. Nu merk ik dat ik heel lang naar het bewegende beeld kan kijken. Alsof ik het nog bestudeer en er in elk beeld een belofte zit, die niet wordt ingelost. Maar het is zeker ook het narratieve element, alsof ik behoefte heb aan een dwingender manier van verhalen vertellen. 

In mijn fotografisch werk wil ik graag ook ergens omheen draaien. Een meervoudig beeld creëren, niet dé waarheid presenteren.  Er is geen zeker- of stelligheid. Dat is wat me fascineert. Voor mij heeft dat ook wel te maken met het volledig toe-eigenen. Ik heb daar vaak moeite mee, ook met foto’s, omdat ik vind, dat deze deels van de mensen zijn, die erop staan en niet van mij. In dit geval heb ik dat ook, omdat ik die beelden niet letterlijk zelf gemaakt heb, maar Josje van Erkel. Van wie is dat beeld eigenlijk? 

LB: Het maken van een film was een droom toen je hiermee begon; smaakt het nu naar meer? 

AL: Zeker, ik heb het nu alleen heel druk met andere projecten, zoals met mijn tentoonstelling in het Dolhuys in Haarlem. Maar het borrelt wel en ik heb nu een film die ik kan laten zien. 

*Lilet Breddels is directeur van Archis, platform voor debat over en reflectie op de stad   

 

 

Gerelateerd:

DUSK


Subscribe to our mailing list

* indicates required



De installatie Bloed Suiker van Patricia Kaersenhout © Aatjan Renders



"Heidag in Cargo' door/voor theoriedocenten Gerrit Rietveldakademie.


Marieke Zwart


Push/Fall/Repeat, 2017 nr 3 of Lithographic series (of 6)

Marieke Zwart is een kunstenaar gevestigd in Amsterdam. In haar werk onderzoekt ze ruimtes van contact, via een praktijk die gebaseerd is op tekenen en video. Haar werken zijn opgebouwd uit maatschappelijk geëngageerde praktijken, reflecterend op kunsthistorische en relationele kwesties. Ze is geïnteresseerd in sociale definities van empowerment en onafhankelijkheid, het Nederlandse koloniale verleden en persoonlijke verhalen in relatie tot de samenleving.

http://mariekezwart.nl

Gerelateerd:

Je Verdient Het


Over Cargo in Context


Over Cargo

Cargo in Context is de opvolger van Cargo, een non-profit projectruimte, die vanaf 2001 op de Realiteit in Almere zijn thuisbasis had. Met een grote omweg via Rwanda is deze Cargo nu in de Houthaven in Amsterdam gelost en heeft sinds oktober 2016 onthaal gekregen in de Bonte Zwaan, de voormalige schippersbeurs, die sinds 10 jaar door Kunstwerk Loods 6 wordt geëxploiteerd.

De Amsterdamse Houthaven is een typische pionierslocatie, die initiator Lia Gieling met haar new town-ervaring onder meer heeft opgedaan in Almere (Museum De Paviljoens en Cargo), in Nieuwegein en in Rwanda en haar dus goed past. Als stedelijke rafelrand is De Houthaven begin deze eeuw ontdekt als woongebied en (creatief) bedrijventerrein. Dit leidt er tot dynamische ontwikkelingen.

Op de plek waar recent nog schepen uit de hele wereld hun ladingen hout losten, ontstaat geleidelijk een gebied waar Amsterdammers met uiteenlopende achtergrond kunnen wonen en/of werken aan of vlakbij het water. De Bonte Zwaan ligt gemeerd op de scheidslijn van Het IJ en Noordzeekanaal, een aansprekende metafoor voor een plek waar cargo uit alle windstreken kan worden gelost.

Cargo in Context toont louter nieuwe projecten. Hiervoor worden regelmatig kunstenaars uitgenodigd, die met hun werk raken aan actuele, schurende onderwerpen. Cargo wil hiermee een betekenisvolle bijdrage leveren aan het maatschappelijke debat en de rol van kunst en kunstenaars daarin. In de periode dat een project te zien is, wordt ook een ‘publiek programma’ georganiseerd, dat variëert van een performance, film, debat tot een excursie. Toegang is gratis en publieke programma's (meestal) ook.

Management: Initiator en curator: Lia Gieling + stagiaire/vrijwilliger

Colofon: tekst: Lia Gieling --- grafisch ontwerp: Vanessa van Dam --- website: Atelier lasociale

Voor de periode oktober 2017 - oktober 2018 ontvangt Cargo een werkbijdrage van het Mondriaan Fonds.

Cargo in Context heeft een ANBI Status

Jaarrekening 2016

Jaarrekening 2017



Introductie van Neske Beks tijdens de opening van Bloed Suiker


Edities

Cargo vraagt kunstenaars die hier een project ontwikkelen een kunstwerk in oplage te maken. Het biedt een unieke gelegenheid om eigenaar te worden van een fraai kunstwerk tegen een aantrekkelijke prijs. Zowel de kunstenaar als Cargo werken hier op non profit basis; met een aankoop worden beide partijen gesteund.

Annaleen Louwes


© Annaleen Louwes

Uit het filmisch drieluik DUSK van Annaleen Louwes zijn stills in verschillende formaten te koop en variëren in prijs van €600-€1.250 ex 6% BTW. Indien u geïnteresseerd bent in één of meer van deze werken, neem dan contact met Cargo op!

Patricia Kaersenhout


© Patricia Kaersenhout

N.a.v. haar project Bloed Suiker vervaardigde Patricia Kaersenhout deze riso-print in een oplage van 25 exemplaren. Het betreft een still uit de documentaire Amsterdam, Sporen van Suiker (2017) van Ida Does (camera: Jurgen Lisse; montage: Cam Does).

Prijs = € 125, = zónder en mét lijst € 175, = excl. 6 % BTW


© Maurice Bogaert

N.a.v. zijn project Smoke and Mirrors vervaardigde Maurice Bogaert deze print, genaamd Repoussoir [2017], in een oplage van 15 exemplaren.

Prijs = € 125 incl. lijst excl. 6 % BTW.

Naro Snackey


© Naro Snackey

N.a.v. haar project DEUCE maakte Naro Snackey deze print.

Titel: Ancestor portrait and ceremonial crown
Medium: Digitale print op aquarel papier
Afmeting: 210 bij 297 mm (A4)
Editie: 8 + 2 AP

Prijs: € 120 incl. lijst excl. 6 % BTW.

Joanneke Meester


© Joanneke Meester

N.a.v. haar project Je Verdient Het maakte Joanneke Meester onder andere deze print en 7 andere unieke prints.

Je Verdient Het
Unieke print A4
Oplage 8
€ 125 incl. lijst excl. 6 % BTW.

Marieke Zwart


© Marieke Zwart

N.a.v. het project Je Verdient Het maakte Marieke Zwart deze print.

Scenes van De Kletskop
Unieke print A4
Oplage 6
€ 120 excl. lijst: € 20 excl. 6 % BTW.

Benjamin Li


© Benjamin Li

N.a.v. Je Verdient Het maakte Benjamin Li deze vlag. Bij de vlag krijgt u ook een biljet van Benjamin's zelf gemaakte "geluksgeld".

I Won
Vlag, nylon 50 x 70 cm
Oplage 10
€ 30 excl. 6 % BTW.




DUSK van Annaleen Louwes

Wednesday, February 1, 2017 - Sunday, March 19, 2017


DUSK van Annaleen Louwes
1 februari – 19 maart 2017

Opening Zondag 29 januari 16.00 - 18.30 uur



DUSK is het eerste en een plaatsgebonden project van Cargo in Context.

Annaleen Louwes
Zij die het werk van Annaleen Louwes enigszins kennen, associëren dit met haar indringende portretten van kwetsbare mensen: psychiatrisch patiënten, gevangenen of van zomaar mensen. Met eindeloos geduld verbindt Louwes hun kwetsbaarheid met schoonheid. Zonder uitspraken over hun levens te doen, geeft zij haar ‘modellen’ hun eigenwaarde mee en laat daarmee impliciet de menselijke conditie zien.

Van fotografie naar cinema
Zonder het geduld en de precisie te verliezen die haar fotografie zo typeert, toont Louwes in Cargo een filmisch drieluik, dat als opmaat en als stap voorwaarts in haar oeuvre gezien kan worden. Om dichter bij de cinema te komen heeft zij Josje van Erkel gevraagd haar fotografisch oog met de filmcamera te volgen.

Het vluchtige karakter van de Houthaven is als metafoor gebruikt voor DUSK. In bouwtechnisch opzicht gebeurt hier momenteel van alles; de woestenij van opgespoten zand markeert het nieuwe land, de horizon wordt doorkliefd door hijskranen, terwijl de eerste bewoners zich al vestigen in de eerste appartementen. Ook in de haven heerst volop bedrijvigheid: vrachtschepen laden en lossen er hun waar om de volgende dag ongezien weer van wal te steken.

Louwes observeert en registreert deze bewegingen, maar boort daaronder een voor het normale oog onzichtbare wereld aan. Met het decor van de Houthaven componeert zij een atmosferisch drieluik, die een beeldenreeks oplevert, waarmee in haar werk voor het eerst het verstrijken van tijd manifest wordt.

Publiek programma rond DUSK:
Zondag 12.02 15.30 uur Merel Bem over Doorkijken (naar fotografie)
Zondag 26.02 15.30 uur Zef Hemel, pleidooi voor Amsterdam als metropool
Zondag 12.03 15.30 uur De Gebouwengids, een wandelexcursie in de Houthaven

Crew:
Regie: Annaleen Louwes
Camera: Josje van Erkel NSC
Camera assistentie: Eveline Haverlag
Assistent regie: Froukje de Jong

Soundscape: Arthur Wagenaar

http://www.annaleenlouwes.nl

Gerelateerd:

Annaleen Louwes


Benjamin Li


Benjamin's zelfgemaakte geluksgeld: 10000 BL

Verschillende vormen van identiteit, cultureel erfgoed, integratie en thuisgevoel zijn belangrijke thema's in het werk van Benjamin Li. Hij vindt inspiratie in het dagelijks leven, sociale media en persoonlijke gebeurtenissen. Het werk van Li functioneert als een spiegel en daarbij maakt hij gebruik van stereotypen en bestaande misverstanden.

http://benjaminli.nl/

Gerelateerd:

Je Verdient Het


DEUCE

Friday, April 6, 2018 - Sunday, May 27, 2018


DEUCE door Naro Snackey

Check hier de trailer van het project, die Naro Snackey maakte i.s.m. Paulien Oltheten.

Multimedia-kunstenaar Naro Snackey is vanwege haar bi-culturele achtergrond gefascineerd door de persoonlijke geschiedenis van Indische Nederlanders. De lange reeks gesprekken die zij met Cargo’s curator voerde, leidde uiteindelijk tot DEUCE. Snackey onderzoekt hierin het dubbele-zijn van veel Indische Nederlanders als gevolg van een onverwerkte omgang met (de)kolonisering.

Voor haar zijn vooral persoonlijke geschiedenissen van belang en niet in de laatste plaats het systematisch wegmoffelen ervan in de vaderlandse geschiedenis. In DEUCE toont Snackey de discrepantie tussen dit persoonlijke verhaal en de nationale mythe die nog steeds domineert. Zij laat in Cargo de componenten van deze tegenpolen zien in hun onderlinge samenhang en vraagt aandacht voor de veelal verzwegen verhalen.

Tijdens het eerste publieke programma droeg Basje Boer een poëtische column voor, geïnspireerd door Snackey's DEUCE. De column kunt u hier teruglezen. Haar tweede column kunt u hier lezen.

Het kunstenaarsgesprek tussen beeldend kunstenaars Naro Snackey, Tiong Ang en curator Christine van den Bergh (gemodereerd door freelance curator, schrijver en kunstcriticus Bert Steevensz) kunt u hier teruglezen.

Laura Bokhoven in gesprek met Naro Snackey over Deuce. Lees het interview hier


DEUCE is gerealiseerd met de financiële steun van het Mondriaan Fonds!



Cirkel, live column (2) door Basje Boer